Γλωσσική Ένδεια. – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Κατερίνα Γεμελιάρη
Είμαστε απόγονοι ενός λαού που διέπρεψε στο παρελθόν σχεδόν σε όλους τους βασικούς τομείς που αποτελούν το θεμέλιο του σύγχρονου κόσμου. Πολλές επιστήμες γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν στον ελλαδικό χώρο, το…
Κατερίνα Γεμελιάρη
Γυναίκες περιφερόμενες σε εκπομπές μόδας. – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Τα τελευταία χρόνια όλο και κερδίζουν έδαφος τηλεοπτικά σκουπίδια που αφενός υποτιμούν την γυναίκα και αφετέρου την οδηγούν στην υπερκατανάλωση προϊόντων μόδας δίνοντας της, την εντύπωση πως έτσι θα γίνει…
“Να πετάτε μαζί αλλά ποτέ δεμένοι – Χόρχε Μπουκάι”
Ένας αρχαίος ινδιάνικος μύθος προσπαθεί να μας διδάξει τον σωστό τρόπο της συμβίωσης δυο ανθρώπων που συναντιούνται, ερωτεύονται και αποφασίζουν τελικά να συμβιώσουν. Πριν από πολλά χρόνια, δυο νέοι ,…
Στο αγέννητο παιδί…. – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Μαμά, μαμά! Αλήθεια ποιος φέρνει το παιδιά; Ο πελαργός αγάπη μου, να γνωρίζονται δύο άνθρωποι και η αγάπη τους είναι τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή ξεκινά από την άλλη άκρη…
Το δώρο! – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Περνάνε οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά, οι μήνες. Η νύχτα διαδέχεται την ημέρα και στην δύση του καλοκαιριού ανατέλλει το φθινόπωρο. Τα δέντρα τινάζουν δειλά-δειλά τα φύλλα τους κι…
Η Βαβέλ των social media – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Ξέρετε πόσες μάχες έδωσαν κάποιοι για να είναι ελεύθεροι; Πόσα παιδιά σκοτώθηκαν; Πόσοι νέοι άφησαν στη μέση τα όνειρα τους, πήραν τα τουφέκια και ανέβηκαν στα χιονισμένα βουνά να υπερασπιστούν…
Καλό ταξίδι Ανδριάνα… – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Είναι μεσημέρι Αυγούστου κι εγώ κλέβω λίγο χρόνο ενώ δουλεύω να χαζέψω στα social. Προσπερνώ αδιάφορα τις αναρτήσεις, πάει καιρός που επαναπροσδιόρισα την χρήση των social με αφορμή μια σειρά…
Αποχωρισμός – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Δύσκολη λέξη, σύνθετη λέξη γραμματικά μα κυρίως συναισθηματικά. Κάθε αποχωρισμός κι ένας μικρός θάνατος. Άνθρωποι χαιρετιούνται στις αίθουσες αναμονής, σφίγγουν τα δόντια και πίσω από ψυχρά χαμόγελα κρύβουν λέξεις και…
Απουσία – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Όταν πήγα στην Τετάρτη τάξη του δημοτικού, με αφορμή ένα τραγικό γεγονός, ο δάσκαλος έγραψε με μεγάλα γράμματα στον πίνακα τη λέξη απουσία. Νομίζω θυμάμαι ακόμα τον ήχο της κιμωλίας…
Άνθρωποι μονάχοι – της Κατερίνας Γεμελιάρη
Μάτια κενά, με βλέμμα μεστό, καρδιές πληγωμένες μα ακόμα όμορφες, άνθρωποι μονάχοι με σώματα που δεν νιώθουν παρά μόνο την απουσία. Νοσταλγούν, μάτια που δακρύζουν συχνά, στόματα που σιωπούν, άνθρωποι…