Φανταστικός διάλογος / Πρόσωπα: καρδιά – μυαλό
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου
Γράφει η Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου Μ- Κάθισε σε παρακαλώ να μιλήσουμε. Κ- Δεν μπορώ άσε με! Ξέρεις τι νεύρα έχω; Μ- Αν δεν μιλήσεις δεν θα ηρεμήσεις. Κάθισε να μου τα…
Κάτι δικά μου…
Το κεράκι
- Άναψε αυτό το κεράκι παιδί μου και ευχήσου κάτι απ' τον Θεούλη (το παιδί ανάβει το κεράκι και βάζει τα χέρια του στο πρόσωπο σαν να προσεύχεται) - Να…
Τεχνητή αναπνοή
Δέκατη έβδομη τεχνητή αναπνοή. Η κατάσταση επανέρχεται αλλά πέφτει πάλι σε κώμα. Όλοι σηκώνουν τα χέρια. Εγώ κοιτάζω τα κλειστά μάτια. Ίσως να προσπαθεί η ψυχή του. Ίσως να υπάρχει…
Η βροχή και ο χρόνος
Σύννεφα μαζεύονται η βροχή μυρίζει από μακριά. Στέκομαι στο παράθυρο και περιμένω. Από νωρίς ακούω τις στάλες να χτυπούν τις από καιρό λαμαρίνες της αποθήκης. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα τελικά…
Η εποχή των χαμένων
Κάπου κρυφά σε μια στοά μιας μικρής πόλης, ένας γεροντάκος βρήκε καταφύγιο σε ένα χαρτόκουτο. Ευτυχώς που καλοκαιριάζει και δεν γίνεται πλημμύρα το πλακόστρωτο με τις λακκούβες που απ' τις…
Το ρίσκο
Δηλώνω παρούσα. Κάθομαι στην καρέκλα και περιμένω. Κάτι θα φανεί. Στην αναμονή βρίσκομαι, δεν μπορεί. Η καρέκλα είναι άνετη. Φώναξα δυνατά το παρούσα. Δίπλα μου κάθισε ένας κύριος. Μου πέταξε…