Το ποίημα της ημέρας-Το άσμα του Ορφέως του Σπυρίδων Βασιλειάδη
Κυριακή Αδάλιαλη
Παρήλθον ημέραι και χρόνοι μεγάλοι, εις βάτους επνίγη το εύβοτρυ κλήμα, η κόμη γονέων σεπτών ελευκάνθη και μείρακες ήδη τα βρέφη θα είναι αφ' ότου της ξένης η άλμη μας…
ποίηση
Το ποίημα της ημέρας – Πίνοντας ήλιο κορινθιακό του Οδυσσέα Ελύτη
Το ποίημα της ημέρας-Πίνοντας ήλιο κορινθιακό του Οδυσσέα Ελύτη Πίνοντας ήλιο κορινθιακό Διαβάζοντας τα μάρμαρα Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες Σημαδεύοντας με το καμάκι Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά Βρήκα τα φύλλα…
Το ποίημα της ημέρας | Ο άγνωστος του Κώστα Στεργιόπουλου
Ο άγνωστοςΣτα σκοτεινά έγκατά μας κατοικείκάποιος που το κλειδί κρατάει της ύπαρξής μας,χαμένος πάντα, μοναχός κι ανεξιχνίαστος,με μνήμη πιο παλιά απ’ τον κόσμο, φορτωμένοςμε τις πληγές μας όλες και τις…
Το ποίημα της ημέρας | Μπέρτολ Μπρεχτ – Νωρίς έμαθα
Χρυσάνθη Καραδεμιρτζόγλου
Νωρίς έμαθα να αλλάζω τα πάντα γρήγορατο χώμα που βάδισα, τον αέρα που ανάσαιναξένοιαστα το κάνω, κι όμως βλέπω ακόμηπως οι άλλοι θέλουν να πάρουν πολλά μαζί τους. Άσε το…
Το ποίημα της ημέρας | Τίτος Πατρίκιος – Εκεί σε βρίσκει η ποίηση
Εκεί που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να του αρέσεις πως κλείστηκες τόσο πολύ για να…
Το ποίημα της ημέρας | Ναζίμ Χικμέτ – “Το τσιγάρο που δεν ανάφτηκε”
Mπορεί και να πεθάνει αυτή τη νύχταένα τσουρούφλισμα από σφαίρα στο σακκάκι τουTράβηξε αυτή τη νύχτα για το θάνατομε τα ίδια του τα πόδια…–Mή και σου βρίσκεται κάνα τσιγάρο; λέει…–Nαι,…
Το ποίημα της ημέρας – Γ. Ρίτσος “Καπνισμένο τσουκάλι”
απόσπασμα Και να, αδελφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα - ήσυχα κι απλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα - δε χρειάζονται περισσότερα. Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί θα βρούμε…
Άνοιξη – Κώστας Καρυωτάκης
Έτσι τους βλέπω τους κήπους.Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία. Βυθίζει κάποια μυγδαλιά τον ανθοχαμόγελό της στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμησή της νιότης παλεύει τόσο…
Τι να σου πω.. – Κώστας Καρυωτάκης
Τι να σου πω, φθινόπωρο, που πνέεις από τα φώτα της πολιτείας και φτάνεις ως τα νέφη τ' ουρανού; Ύμνοι, σύμβολα, ποιητικές, όλα γνωστά από πρώτα, φυλλοροούν στην κόμη σου…
Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ – ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
III Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ’ έπλασες γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές