Μία απορία που ακόμα δε μου έχει απαντήσει κανείς: Ποια είναι, τελικά, αυτή η ζωή που έχουμε μπροστά μας; Ακόμα δεν έχω βρει την απάντηση σε αυτό το τόσο ακανθώδες ερώτημα.
Πας είκοσι πέντε και σου λένε δεν είσαι είκοσι. Πας είκοσι επτά και σου λένε δεν είσαι είκοσι πέντε, πας είκοσι εννέα και σου λένε δεν είσαι είκοσι επτά. Πας τριάντα και σου λένε δεν είσαι πια είκοσι, μετά πας τριάντλ πέντε και σου λένε δεν είσαι πια τριάντα, πας τριάντα εννέα και σου λένε δεν είσαι τριάντα πέντε. Μετά, πηγαίνεις στα σαράντα και πρέπει να απολογείσαι για μία ηλικία και δεκαετία, την οποία θεωρώ πραγματικά ως την καλύτερη ηλικία στη ζωή μίας γυναίκας. Μετά πηγαίνεις πενήντα και σου λένε ‘’δεν είσαι όπως στα σαράντα’’. Πραγματικά, ποια ηλικία είναι τελικά η καλύτερη; Τράβα βρες άκρη..
Ποια είναι η ζωή που έχουμε μπροστά μας, ακόμα αδυνατώ να καταλάβω.
Για αυτό, γράψε στα παλαιά σου υποδήματα τι λένε οι άλλοι, ξέχνα την ηλικία σου και ζήσε ελεύθερα τη ζωή σου. Μη δίνεις σημασία στους άλλους; οι άλλοι πάντοτε θα έχουν κάτι να σχολιάσουν, πάντοτε θα έχουν μία κακία να εκσφενδονίσουν, μία κατηγορία να εξαπολύσουν.
Ζήσε τη ζωή σου και άσε το τι λένε οι άλλοι..