Όλοι οι άνθρωποι έχουμε όνειρα για τη ζωή μας. Είναι βασικό συστατικό της ανθρώπινης φύσης να επιθυμεί την πρόοδο σε κάθε επίπεδο –οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, επαγγελματικό.
Οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε πάντοτε πως κάτι μας λείπει. Πάντοτε θα θελήσουμε αυτό που δεν έχουμε, θα νοιώσουμε μειονεκτικά για αυτά που δεν έχουμε, θα κλαψουρίσουμε για όσα δεν καταφέραμε και πέρασαν τα χρόνια.
Όμως, έχουμε αισθανθεί ποτέ ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που έχουμε –τα οποία είναι περισσότερα από όσο πιστεύουμε; Αν πραγματικά, βλέπαμε με ανοιχτά τα μάτια τι συμβαίνει καθημερινά γύρω μας, τι δυστυχία υπάρχει και πόσοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους καθημερινά, θα αισθανθούμε ευλογημένοι. Γιατί τελικά, το ότι ζούμε και το ότι πέρασε ακόμα μία ημέρα στην οποία αναπνέουμε, ακόμα και αυτό είναι κατόρθωμα.
Δε χρειάζεται λοιπόν, να κλαίμε και να θλιβόμαστε επειδή δεν πήραμε εκείνο το αυτοκίνητο, εκείνο το σπίτι, εκείνη την καλή δουλειά. Και το ότι ζούμε, ότι υπάρχουμε, ότι ανασαίνουμε, ακόμα και αυτό είναι επίτευγμα. Και οι νέοι άνθρωποι που χάθηκαν, και αυτοί λίγα λεπτά πριν χαθούν, ακόμα και αυτοί είχαν όνειρα.
Να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και να μην αναλωνόμαστε σε σκέψεις του τι θα έπρεπε να έχουμε κάνει ή τι δεν αποκτήσαμε.